Trynke's blog

The Business of Being Born

Lang geleden, in maart 2010 om precies te zijn, belde ik mijn huisarts om te vragen of hij me door kon verwijzen naar iemand die mijn mirena spiraaltje kon verwijderen. Met de verzekering die ik heb moet ik namelijk alles via de huisarts, die ik verder nog nooit heb gezien, regelen. De receptiedame aan de telefoon zei "Ehm, ga maar naar Dr. Iyer", ik zei "OK" - en daarmee had ik zonder het te weten mijn bevalling 1,5 jaar later bepaald.
Dr. Iyer hoort namelijk bij het ziekenhuis in Corona (20 minuten ten westen van Riverside), en als je eenmaal bij haar "loopt" dan is je bevalling ook daar. Toen ik dat allemaal uitvogelde, de afgelopen weken, dacht ik eerst: ach ja, prima. Ik ben nog nooit bevallen, die ziekenhuizen zullen wel weten wat ze doen, ik ben op deze manier volledig verzekerd dus het kost me geen cent, en het scheelt me weer hoofdbrekens over wat voor type bevalling ik eigenlijk wil.

Tot ik van een vriendin de documentaire "The business of being born" moest kijken. Hmm. Je hoort altijd wel dat de Amerikaanse medische wereld tamelijk verziekt is, maar het is altijd moeilijk voor te stellen waar het nu precies misgaat, en ik denk altijd automatisch "och, het zal wel loslopen". Maar daar ben ik nu wel een beetje van teruggekomen.

Een nieuw jaar, een nieuwe blogtopic

Nou jongens. Vooruit met de geit. Ik pik het bloggen weer even op – na een paar niet al te subtiele hints van bepaalde vriendinnen die misschien in Engeland woonden en nu naar Amerika verhuizen.
In plaats van http://trynke.stukjewebgebeuren.nl/ moet ik nu van Arne op SWG bloggen, voor de gezelligheid en zodat hij nog eens wat lezers trekt. Dus TGW, nu in coma, sterft een langzame dood.

De reden voor deze opleving is dat wij een nieuw avontuur tegemoet gaan (dat hele naar Riverside verhuizen was op een gegeven moment toch een beetje uitgemolken qua onderwerp), namelijk ouderschap. En omdat ik graag schrijf over nieuwe indrukken, zal mijn gebabbel voornamelijk daar over gaan (driekwart van de lezers: *gaap*). Hopelijk vinden de andere jonge ouders onder ons het leuk om te lezen wat het verschil is tussen zwanger zijn in de VS/Nederland/Engeland/Mallorca en wat dies meer zij (en tussen onze individuele perikelen en die van jullie). Voel je trouwens ook vrij om fijne tips en adviezen en commentaar te geven – ik vertrouw jullie opinies meer dan alle zoete/hysterische mommy-blogs.

Anyway, volgens de eerste ultrasound die ik donderdag had, ben ik nu 14 weken en 2 dagen in verwachting. De ultrasound nurse zei vrij stellig dat ze het geslacht had bepaald, maar we willen het nog niet weten dus we hebben haar de mond maar snel gesnoerd. Ik vind het trouwens erg vroeg dat ze het al kunnen zeggen – ik dacht dat het pas met 20 weken kon. Maar goed, maakt voor ons niet uit want we houden het een verrassing. De baby was heel kalm, en lag te slapen op de bodem van de baarmoeder, dus ze konden een mooie scherpe foto maken en metingen verrichten (alles was goed). Zelfs met wat stevig porren van de nurse wilde hij/zij alleen maar een lamlendig armzwaaitje doen, dus tot nu toe lijkt het een rustig type te zijn (prijsvraag: van wie heeft ons nageslacht dit?).

Herinner ons hier aan als hij/zij later drie weken lang non-stop huilt, of krijsend door de supermarkt dendert.

De andere, ongelofelijk boeiende dingen zal ik een voor een behandelen ☺. Fijne topics: de wachtkamer bij de arts, de kwaaltjes, de verlof-situatie, de buik, positie-outfits, en voorbereiding op de bevalling. Man oh man, je kan net zo goed gelijk een abonnement op de Libelle nemen. Wordt vervolgd.
Oh, en natuurlijk een zeer GELUKKIG 2011!!!

Syndicate content