The Business of Being Born

Lang geleden, in maart 2010 om precies te zijn, belde ik mijn huisarts om te vragen of hij me door kon verwijzen naar iemand die mijn mirena spiraaltje kon verwijderen. Met de verzekering die ik heb moet ik namelijk alles via de huisarts, die ik verder nog nooit heb gezien, regelen. De receptiedame aan de telefoon zei "Ehm, ga maar naar Dr. Iyer", ik zei "OK" - en daarmee had ik zonder het te weten mijn bevalling 1,5 jaar later bepaald.
Dr. Iyer hoort namelijk bij het ziekenhuis in Corona (20 minuten ten westen van Riverside), en als je eenmaal bij haar "loopt" dan is je bevalling ook daar. Toen ik dat allemaal uitvogelde, de afgelopen weken, dacht ik eerst: ach ja, prima. Ik ben nog nooit bevallen, die ziekenhuizen zullen wel weten wat ze doen, ik ben op deze manier volledig verzekerd dus het kost me geen cent, en het scheelt me weer hoofdbrekens over wat voor type bevalling ik eigenlijk wil.

Tot ik van een vriendin de documentaire "The business of being born" moest kijken. Hmm. Je hoort altijd wel dat de Amerikaanse medische wereld tamelijk verziekt is, maar het is altijd moeilijk voor te stellen waar het nu precies misgaat, en ik denk altijd automatisch "och, het zal wel loslopen". Maar daar ben ik nu wel een beetje van teruggekomen.
Het is met name schrikbarend (pun intended) om te beseffen hoe zeer ziekenhuizen (en zwangere vrouwen zelf!) in de VS een bevalling als een medisch probleem, en niet als een natuurlijk fenomeen beschouwen. In tegenstelling tot midwives (die hier als een stel muesli-etende hippievrouwtjes worden gezien) vinden artsen (en zwangeren) dat een baby er zo snel en zo pijnloos mogelijk uit moet. In de praktijk komt het erop neer dat artsen nogal trigger-happy met de ruggeprik, de oxytocine-spuit en de scalpel zijn. Dus: de barende vrouw, die door allerhande media-invloeden doodsbenauwd is geworden voor de bevalling, komt in een vroeg stadium het ziekenhuis in, waar ze onmiddelijk plat in bed wordt gelegd, een infuus in de arm krijgt gepropt, een monitor met hartslag van de baby aan krijgt gesjort, en wordt gemaand vooral stil te blijven liggen. De weeen doen natuurlijk steeds meer pijn, maar zodra het te erg wordt komt daar gelukkig een ruggeprik. Phew, dat lucht op. Oh jee, de ruggeprik doet het proces vertragen, dus nu schiet het niet meer op. Hup, pitocin (synthethische oxytocine) in het infuus. Dat hakt er lekker in qua weeen, die na een tijdje zoveel pijn doen dat de ruggeprik niet meer helpt. Nog maar een ruggeprik dan. Oh, nou zwakken de weeen weer af. Het duurt nu al uren. De baby begint het moeilijker te krijgen.
Weet je wat? Doen we toch lekker een keizersnee - keurig sneetje, kind er snel uit, moeder opgelucht dat ze het heeft gered, niemand wordt aangeklaagt en de dokter kan voor het eten naar huis. Waarmee ik trouwens absoluut niet wil zeggen dat keizersnedes per definitie slecht zijn: ze zijn natuurlijk helemaal geweldig als moeder of kind echt in gevaar zijn! Maar het feit blijft dat het aantal keizersnedes als een gek omhoog is geschoten in de afgelopen jaren (naar >30% van de bevallingen in de VS), en dat heeft niks te maken met een verhoogd risico, en alles met het gemak waarmee de beslissing feitelijk door spuit-en snijgrage artsen wordt genomen op een moment dat vrouwen op hun aller-kwetsbaarst zijn en dus op alles "ja" zeggen wat de arts voorstelt (wat ik waarschijnlijk ook zou doen). Dat keizersnedes een behoorlijk effect kunnen hebben op de natuurlijke hormoonhuishouding en de eerste bonding tussen moeder en kind, en invloed hebben op eventuele volgende bevalling(en), wordt eigenlijk nauwelijks meegewogen als belangrijk punt.
Als we even de statistieken van Californie erbij pakken blijkt dat "mijn" ziekenhuis in 2008 glorieus op nummer 1 stond, met (tromgeroffel...) 70% van de normaal begonnen bevallingen eindigend in een keizersnedes!!! Een van de weblogs die hierop reageerde stelde het zo "Je mag in je handjes knijpen als je als gezonde zwangere vrouw zonder keizersnede uit dat ziekenhuis ontsnapt". Sja. Mooi niet dat ik naar effing Corona ga, dus. En dat betekent automatisch dat ik druk moet onderhandelen met mijn verzekering om in aanmerking te komen voor een 'birthcenter', waar de nadruk ligt op natuurlijk bevallen onder begeleiding van een gecertificeerde "nurse-midwife", zonder haast, zonder verdoving, zonder infusen en monitors, en met allerhande alternatieve methodes om de pijn te verminderen (ademhalingsoefeningen, in beweging blijven, warm bad, verschillende houdingen, etcetera - overigens zijn de midwives zelf de eersten om te bekennen dat bijna alle vrouwen op zeker moment tijdens de contracties toch smeken om verdoving, maar het is er gewoon niet dus jammer de pammer). En als er een complicatie optreedt dan is het ziekenhuis vlakbij. Het is aantoonbaar goedkoper om op deze wijze te bevallen, dus je zou denken dat de verzekering er als de kippen bij is, maar ze zijn er toch een beetje huiverig voor.
Nou goed, ik ga eerst maar even de 20-weken scan in februari afwachten om te zien hoe alles er voor staat. Als alles voorspoedig gaat dan ga ik met mijn quest beginnen. Wish me luck.

Comments

30%, ach ja ik woon in 40%

30%, ach ja ik woon in 40% keizersnede land hahahahahaha. En ben ook inderdaad niet ontsnapt:-( Ik kan wel zeggen dat het een k*&%&^%^$&^% oplossing is wat betreft herstel, melk geven etc. En je eigen baby niet mogen tillen de 1e tijd, pfffffff
Maar als het beter is voor mijn kind heb ik liever een gezond kind dus jammerdepammer (stuitligging, ze beginnen hier niet aan gewone geboortes in zo'n geval).
Van bevallingen heb ik geen kaas gegeten dus. Ik ga een poging doen dit keer. Maar wel met optie pijnstillers, ik vind het een prettig idee dat achter de hand te hebben (bovendien is dat hier altijd en overal voorhanden, en er zijn geen birth centres). Al wel met de man afspraken gemaakt dat hij de prikgrage (ook hier) dokters een voet dwars zet totdat ik idd begin te smeken. Hopen dat ik het volhoud tot 7 cm ontsluiting want daarna geven ze gewoon niks meer. Ik ben ietwat pessimistisch over mijn kansen op een gewone bevalling (1 keer keizersnede is altijd complicatie-bevalling). Maar ik ben heel blij met mijn gyn die een heel laag percentage keizersnedes heeft (het ziekenhuis dan weer erg hoog dus als mijn gyn der om een of andere reden niet kan zijn hoop ik nog te kunnen verkassen naar de publieken). Ach ja, Trynke, niet te druk maken..... stress is de ergste vijand :-) Maar ik zou wel ff van dat ziekenhuis af proberen te komen ja.

Qua stress valt het nog wel

Qua stress valt het nog wel mee hoor, maar in dit geval is een beetje stress wel goed. Ik ken mezelf, en ik denk dus altijd - ach, wat maakt het uit, ik zie wel, komt wel goed. Maar dat kan in dit geval eigenlijk niet, want dan raak je dus in de situatie verzeilt dat je belangrijke beslissingen moet nemen als je enorm pijn aan het leiden bent. En ik wil bij de tandarts al een verdoving als 'ie vraagt of ik mijn mond wil openen, dus daar heb je met mij een slechte aan. Maar ik wil toch in ieder geval proberen om het zonder te doen, omdat er (hier) een sterke link zit tussen de epidural en last-minute keizersnedes.
Nou is het halve werk inderdaad gewoon vooraf al bewust zijn van de situatie en iemand bij je hebben die weet wat jij wil en voor jou met de arts kan praten als je zelf niet helemaal toerekeningsvatbaar bent. Dus mocht in onverhoopt toch niet kunnen ontsnappen aan Corona, dan moet ik in ieder geval zorgen dat ik een goed 'birthplan' heb waarin duidelijk staat beschreven wat de bedoeling is, en Arne in battle-mode erbij.

http://www.geboortecentrum.nl

http://www.geboortecentrum.nl/index.php/nl/geboortecentrum/34-geboortecentum/66-artikel-onderzoek-baby-sterfte-simone-buitendijk

Ik ben helemaal voor het natuurlijk bevallen en hoop dat het je lukt om dit voor mekaar te krijgen of de kans op een keizersnede in elk geval te verkleinen.
Het is natuurlijk niet mis om zowieso een birthplan op te stellen, zodat jullie wensen duidelijk zijn. (voor het geval dat je in de voorlaatste week hoort dat je een natuurlijke bevalling niet zou overleven, zoals moi :( )
En je zal je verbazen over de vaderinstincten van de Heijenga's. De eerste uren lijken die natuurlijker dan je eigen gevoelens van ongeloof :)

x
M